 |
| o poezji Stanisławy Burdy |
|
Stanisława Burda poprzez swoje wiersze dotyka wielu istotnych spraw dla
człowieka naszego wieku. Jest w tym, co mówi, odważna, stanowcza,
dająca pełen obraz „świadectwa trwania” człowieka i ziemi. Jest to
poetka „lirycznego” buntu.
(Zdzisław Łączkowski, Słowo,
Dziennik Katolicki)
Mistrzowska w swej prostocie i
braku spekulacji jest konstrukcja tych strof,
w których przeszłość wyśniona, splata się z cierpkim smakiem
teraźniejszości. Metafory są trafne, niekiedy niemal pomnikowe:
„Konary, szubienice powstań”. Znam takie konary. To piękne!
(prof. Wiktor Zin,
z przedmowy do tomiku Przystań nad Huczwą)
Język i sposób obrazowania
przypomina rysowanie piórkiem, […] W tej poezji powrót do korzeni to
powrót do tego, co najpiękniejsze w tradycji polskiego domu
i ziemi rodzinnej.
(Waldemar Michalski,
ze wstępu do tomiku Plaster miodu)
 Krzysztof
Paczuski- fragment felietonu w Radiu Lublin-
Krzyż
i talizman
|
|
|
|
|
