|
| o poezji Stanisławy Burdy |
|
Stanisława Burda poprzez swoje wiersze dotyka wielu istotnych spraw dla człowieka naszego wieku. Jest w tym, co mówi, odważna, stanowcza, dająca pełen obraz świadectwa trwania człowieka i ziemi. Jest to poetka lirycznego buntu.
(Zdzisław Łączkowski, Słowo, Dziennik Katolicki)
Mistrzowska w swej prostocie i braku spekulacji jest konstrukcja tych strof,
w których przeszłość wyśniona, splata się z cierpkim smakiem teraźniejszości. Metafory są trafne, niekiedy niemal pomnikowe: Konary, szubienice powstań. Znam takie konary. To piękne!
(prof. Wiktor Zin,
z przedmowy do tomiku Przystań nad Huczwą)
Język i sposób obrazowania przypomina rysowanie piórkiem, [&] W tej poezji powrót do korzeni to powrót do tego, co najpiękniejsze w tradycji polskiego domu i ziemi rodzinnej.
(Waldemar Michalski,
ze wstępu do tomiku Plaster miodu)
Jej liryczne miniatury świadczą o umiejętności bardzo wyważonego, świadomego, oszczędnego i celnego operowania słowem, które wymaga skupienia, które domaga się odświeżenia, przywrócenia należnej mu głębi, wartości i znaczenia.
(Piotr Sanetra,
z posłowia do tomiku Słowo o nadziei)
 Krzysztof Paczuski- fragment felietonu w Radiu Lublin-
Krzyż i talizman
|
|
|
|
|
